Hoop voor Belarus

“We weten niet of we ooit nog terug kunnen.” Ze wordt zichtbaar emotioneel als ze me vertelt over de situatie in haar thuisland, Belarus. Bijna een jaar geleden is Silvia met haar man en kinderen naar Polen gevlucht. Kennissen en vrienden werden opgepakt, sommigen zitten nog steeds in de gevangenis. Silvia had geluk en kwam de grens over. Maar nu zit ze hier en voelt ze zich nutteloos.

Andere deelnemers van de conferentie ‘Belarus. Road to Democracy’ delen dat gevoel. Samen denken ze een weekend lang na over de toekomst van Belarus en hun rol daarin. SGP-Internationaal steunt de bijeenkomst en omdat er veel jongeren zijn ben ik gevraagd om een presentatie te houden over ‘Youth in Poltics’. In het panel over Belarus en democratie op vrijdagavond spreken we onze steun uit voor de oppositie. Loekasjenko, al sinds 1995 aan de macht, wordt na de frauduleuze verkiezingen van 2020 vrijwel nergens meer erkent als legitiem leider. De protesten in het najaar van 2020 leken een verandering in te luiden maar Loekasjenko behield de steun van de overheidsdiensten en het leger. De Europese Unie voerde sancties in die na de kaping van het Ryanair-vliegtuig in mei dit jaar nog verder zijn aangescherpt.
 

Ik raak in gesprek met Valery. Ook hij is gevlucht uit Belarus. Zijn eerste poging via Rusland liep op niets uit, de grens bleef dicht. Een tweede poging was wel succesvol. Na een lange autotocht en twintig kilometer lopen bereikte hij Oekraïne. Nu voert hij campagne vanuit Polen. Hij heeft hoop voor het land. “De mensen weten nu dat Loekasjenko geen brede steun heeft, en dat het anders kan, de mensen willen verandering”. Tijdens het eten laat Diana, een van de deelnemers, me foto’s van haar man zien. Hij heeft striemen en blauwe plekken over zijn hele lichaam, zelfs op zijn hoofd. Hij nam deel aan de protesten, werd opgepakt en gevangengezet. Na vrijlating is ook hij naar Polen gevlucht.
 

Op zaterdagochtend verzorg ik een presentatie over de Nederlandse politiek en de activiteiten van SGP-Jongeren. De situatie waarin de inwoners van Belarus zich bevinden is onvergelijkbaar met die van ons, maar er blijkt veel behoefte aan kennis en positieve politieke ervaringen. Veel deelnemers hadden voor de protesten nauwelijks politieke interesse. De afkeer van Loekasjenko verbindt hen maar een basis voor politieke standpunten ontbreekt. Met voorbeelden uit de christelijke politiek probeer ik de deelnemers uit te dagen om na te denken over hun eigen politieke uitgangspunten. Het is niet genoeg om tegen Loekasjenko en zijn vrienden te zijn. Er moet iets voor in de plaats komen.
 

De deelnemers zijn blij met onze komst. Sommigen willen door Europa gaan reizen om aandacht te blijven vragen voor het lot van hun familie en vrienden. De verhalen uit Belarus maken opnieuw duidelijk hoe bevoorrecht we in Nederland zijn en waarom het belangrijk is om ons te blijven inzetten voor onze naasten in andere landen. De oppositie in Belarus verdient onze steun!

Geschreven door Harm-Jan Rouwendal

Commissielid Internationaal. Meer artikelen van Harm-Jan Rouwendal:



Blog comments powered by Disqus