Waarden en normen

Een discussie over waarden en normen is niet langer ‘not done’ in de Nederlandse politiek. Moraliseren mag weer, zo wordt vaak gezegd. Dat is winst, want veel politieke vraagstukken hangen samen met principes (waarden) en de leefregels die daaruit volgen (normen).

 

De roep om meer aandacht voor waarden en normen hangt allereerst samen met de ergernis van veel burgers over een gebrek aan fatsoen, bijvoorbeeld grof taalgebruik of agressie in het verkeer. Wanneer een deel van de burgers doet waar hij of zij zelf zin in heeft, zonder daarbij rekening te houden met de reactie van of gevolgen voor anderen, leidt dat tot talloze ergernissen.
Wanneer het waarden en normen debat puur over deze ergernissen gaat, blijft het vrij oppervlakkig. We moeten doorstoten naar de kern. Die kern is dat heel veel waarden en normen die in een door het christendom gestempelde cultuur vanzelfsprekend waren, aan vanzelfsprekendheid hebben verloren. De grote toename van het aantal gebroken gezinnen zorgt er bijvoorbeeld voor dat veel jongeren niet in een stabiele thuisomgeving opgroeien. Wanneer de opvoeding niet goed functioneert, heeft dat gevolgen voor het staan in de samenleving.
Als SGP-jongeren wijzen we vrijmoedig op de waarden en normen die de Bijbel ons aanreikt. Ze bieden ons een handreiking voor samenleven anno nu.

 

Het nadenken over waarden en normen is van groot belang, maar niet vrijblijvend. Discussiëren op zich levert geen Nederland op waarin eerlijkheid, rechtvaardigheid, fatsoen en verdraagzaamheid de uitgangspunten zijn. Het belang van dialoog in het waarden en normendebat wordt ons inziens overschat. Daden zeggen meer naar woorden. Op die daden beoordelen wij de overheid.