Zorgen over levenseindekliniek

Vorige week zaterdag was in het programma Nieuwsuur een reportage over de Levenseindekliniek te zien. Deze kliniek bestaat uit diverse ambulante teams die ‘langskomen’ om binnen de grenzen van de wet euthanasie toe te passen. SGP-jongeren vindt de uitzending en de reacties hierop zeer indrukwekkend, emotioneel en schrikbarend. Het feit dat deze kliniek bestaat is betreurenswaardig en bovendien onaanvaardbaar.

Vorige week zaterdag was in het programma Nieuwsuur een reportage over de Levenseindekliniek te zien. Deze kliniek bestaat uit diverse ambulante teams die ‘langskomen’ om binnen de grenzen van de wet euthanasie toe te passen. SGP-jongeren vindt de uitzending en de reacties hierop zeer indrukwekkend, emotioneel en schrikbarend. Het feit dat deze kliniek bestaat is betreurenswaardig en bovendien onaanvaardbaar.

Gedurende de uitzending wordt de Levenseindekliniek neergezet als een zeer zorgvuldige en wettelijk correct handelende organisatie. Hierbij zet SGP-jongeren om twee redenen grote vraagtekens.

Uit de uitzending blijkt dat, al zij het heel kort in beeld gebracht, veel artsen zelf aangeven dat de Levenseindekliniek vaak niet op de hoogte is van de complexiteit van de situatie waarin de patiënt verkeerd. Dit is het gevolg van het feit dat de kliniek langs komt om euthanasie uit te voeren. Elke individuele situatie wordt getoetst door onafhankelijke toetsingscommissies. Het is voor de toetsingscommissies echter erg moeilijk om volledig op de hoogte te zijn van de feitelijke situatie waarin de patiënt zich bevindt. Het gevolg is dat de artsen die de patiënt van binnen en buiten kennen de euthanasie binnen de wettelijke kaders soms niet willen uitvoeren, terwijl de Levenskliniek dit wel wil. Op die manier wordt bestaande wetgeving als het ware opgerekt. 

De uitzending behandelt een casus over een mevrouw Dekker. Ze begint te dementeren en vraagt daarom euthanasie aan. Artsen en apotheken uit haar omgeving weigeren hieraan mee te werken omdat (beginnende) dementie geen reden is om euthanasie te plegen. Deze beslissing is volledig terecht en conform de wet. Eén van de zorgvuldigheidseisen waar de toetsingscommissies naar kijken, handelt namelijk over euthanasie in het geval van uitzichtloos en ondraaglijk lijden. Al had mevrouw Dekker het zwaar, aan deze eis voldeed ze niet.    

Behalve de hierboven genoemde bezwaren aangaande de wettelijke toelaatbaarheid van de kliniek, maakt SGP-jongeren zich ook zorgen over de vrijheid van artsen die bezwaren hebben tegen het uitvoeren van euthanasie. Omdat in de uitzending het begrip ‘weigerartsen’ aan bod kwam, riepen diverse Nederlanders op om artsen die euthanasie niet willen uitvoeren uit hun ambt te zetten. Een arts moet nooit maar dan ook nooit verplicht kunnen worden om euthanasie toe te passen. Artsen moeten de mogelijkheid hebben om deze handeling af te wijzen wanneer men hiervoor (gewetens)bezwaren heeft.  De Nationale Beroepscode stelt een arts dan ook in staat om handelingen te weigeren die in strijd zijn met zijn of haar levensovertuiging en/of persoonlijke waarden- en normenbesef.

De uitzending van Nieuwsuur is voor SGP-jongeren een reden om nogmaals duidelijk te maken waarom euthanasie verboden moet worden. Allereerst omdat euthanasie in gaat tegen de menselijk waardigheid, het recht op leven en in strijd is met de natuur (van leven en dood). Daarnaast dreigt er het gevaar van een hellend vlak. Steeds meer mensen komen momenteel in aanmerking voor euthanasie, de wet wordt ruimer geïnterpreteerd en men probeert meer en meer de controle over leven en dood te bemachtigen. Tot slot kan euthanasie leiden tot beperkte autonomie van de patiënt door een toename van sociale druk om euthanasie toe te passen (ten gevolge van bijvoorbeeld stijgende zorgkosten zonder uitzicht op herstel).

Het belangrijkste argument, dat de context vormt voor bovenstaande argumenten, komt direct voort uit het Woord van God. Hierin verbiedt God de doodslag en dus het vroegtijdig ontnemen van het leven. Het is alleen God die beslist over leven en dood.

SGP-jongeren begrijpt in welke moeilijke situaties patiënten zich kunnen bevinden. Intensieve palliatieve zorg, bijstand van familie en ondersteuning vanuit de (kerkelijke) gemeenschap moet gefaciliteerd en gestimuleerd worden om leed in de laatste levensfase te verzachten.                    

Geschreven door Maarten den Dekker

Maarten is politiek secretaris van SGP-jongeren.. Meer artikelen van Maarten den Dekker:



Blog comments powered by Disqus