Vergeven in de politiek

Het gebeurt nogal eens dat in de politieke arena iemand naar huis wordt gestuurd. Wethouders die opstappen, Kamerleden die uit hun fractie gezet worden of ministers die hun ontslag aanbieden. Je mag geen fouten maken in de politiek of je kop moet rollen. Politiek is onmenselijk geworden. En dat is een groot probleem.

Het gebeurt nogal eens dat in de politieke arena iemand naar huis wordt gestuurd. Wethouders die opstappen, Kamerleden die uit hun fractie gezet worden of ministers die hun ontslag aanbieden. Je mag geen fouten maken in de politiek of je kop moet rollen. Politiek is onmenselijk geworden. En dat is een groot probleem.

Kille arena

Deze kille sfeer is herkenbaar in heel veel politieke arena’s van Nederland. Dat dit verre van positief is, blijkt uit een viertal consequenties. Allereerst zijn we vergeten dat fouten een leerproces mogelijk maken. Helaas stagneert het politieke leerproces omdat het maken van fouten fataal kan zijn; eigenlijk weigeren we met elkaar onze politici béter te maken. Ten tweede wordt de creativiteit van politici en bestuurders belemmerd. Nieuwe ideeën zijn nodig om hardnekkige problemen aan te pakken. Maar wie durft zijn vingers te branden? Wat als het mislukt? Ook, ten derde, is deze sfeer funest voor aankomend talent. Wie ambieert een onzekere en ongezellige baan waarin je zelfs blijvend beschadigd kunt worden? Je moet voortdurend opletten niet uit te glijden. Tot slot heeft deze harde cultuur een weerslag in de samenleving. Het goede voorbeeld van de politiek, namelijk het debat en dialoog tussen meest uiteenlopende groepen, is verdwenen. De politiek is het toonbeeld geworden van machtsspelletjes, oneerlijk gedrag en gekonkel. En dan klagen wij over gebrek aan politieke participatie.

Vergeven en vergeten

We missen iets. Iets cruciaals, maar wat? Laten we teruggrijpen op onze christelijke traditie waarin we uitgaan van de schuld van elke mens én de vergeving. De veroordeling van elkaar is in dit perspectief veel milder – die zonder zonde is werpe de eerste steen! In de christelijke traditie kennen we het ritueel van schuld erkennen, belijden en vergeven. Dit ritueel is in onze politieke arena’s verloren gegaan, en wordt node gemist. Iemand die een politieke fout heeft begaan moet schuld bekennen en belijden. Niet in de minste plaats vanwege zijn publieke ambt. Zelfs het wegsturen van iemand mag het belijden en vergeven niet doen ontbreken. Door het belijden van schuld en het doen van boete kan de schuld vergeven en vergeten worden. Dat betekent kwetsbaarheid voor de schuldige én de beschuldigers.

Als Rutte een verkiezingsbelofte breekt, moeten we hem niet tot een politiek gekonkel dwingen. Maar hem aanbieden zijn fouten toe te geven, te horen hoe hij het wil oplossen en vervolgens in vrede verdergaan. Dan krijg je wel scherpe politiek - dat is belangrijk! - maar geen botte politiek.

Liever liefde

Het politieke spel ruikt naar macht. En wie dit ruikt wordt bedoezeld en hardvochtig, en zoekt naar de fouten van de ander. De ontmenselijking van de politiek doet niemand goed. Laten wij zelf niet snel oordelen, opdat ook wij niet te zijner tijd zelf veroordeeld worden. We moeten de liefde najagen en vergevingsgezind zijn. Door vergevingsrituelen uit de christelijke traditie in de politiek te introduceren. 

Geschreven door Hans van 't Land

Hans is politiek secretaris van SGP-jongeren.. Meer artikelen van Hans van 't Land:



Blog comments powered by Disqus