Turkije als voorbeeld?

Het kan je bijna niet ontgaan zijn, het staatsbezoek van de Turkse president Gül aan ons land. Het bezoek van de president, dat in het teken stond van vier eeuwen diplomatieke betrekkingen, deed veel stof opwaaien.

Het kan je bijna niet ontgaan zijn, het staatsbezoek van de Turkse president Gül aan ons land. Het bezoek van de president, dat in het teken stond van vier eeuwen diplomatieke betrekkingen, deed veel stof opwaaien. Zo liet PVV-leider Geert Wilders vooraf via Twitter weten dat de ‘christen-pester, Koerden-mepper en islamist’ beter thuis had kunnen blijven. Heel andere bewoordingen gebruikte onze vorstin. Koningin Beatrix prees Turkije tijdens het staatsbanket en noemde het bevriende land ‘een stabiele factor in een roerige regio’ en merkte op dat het land ‘voor velen een inspiratie en voorbeeld is’. Ook minister-president Rutte sprak met lovende woorden over Turkije. Waarvan is Turkije nu eigenlijk een voorbeeld? Van godsdienstvrijheid? Van bruggenbouwer tussen islamitische wereld en het westen?

Zeker: Turkije biedt opvang aan duizenden vluchtelingen uit Syrië. Daarnaast zijn vorige week in Istanbul de onderhandelingen voortgezet over het omstreden atoomprogramma van Iran. Tegen deze achtergrond, inderdaad een goed ‘voorbeeld’.

Nu de andere kant van de realiteit. Turkije staat op de 31e  plaats van de Ranglijst Christenvervolging van Open Doors. Christenen worden in het islamitische land regelmatig bedreigd, bekering tot het christendom wordt als een schande gezien en evangelisatie als een bedreiging. Ja, volgens de grondwet is er vrijheid van geloof, de praktijk blijkt echter weerbarstiger. Zo werden er in 2010 kerken aangevallen en werden christenen met de dood bedreigd. Hoezo een ‘voorbeeld voor de regio’?

Ook de verslechterde relatie met Israël baart zorgen. Sinds het tegenhouden van Israël van de pro- Palestijnse ‘hulpvloot’, is de relatie sterk verslechterd. Zo zijn de militaire banden opgeschort en stuurde de Turkse regering de Israëlische ambassadeur al eens het land uit. Daarentegen onderhoudt Turkije vriendschappelijke betrekkingen met de aartsvijanden  van Israël: Hamas en Iran. Hoezo een ‘voorbeeld voor de regio’?

Een ander punt is de Armeense genocide. Nog altijd weigert de Turkse regering de genocide op de naar schatting meer dan een miljoen Armeniërs te erkennen. Turkije, dat liever spreekt van de Armeense kwestie, reageert woedend  als deze genocide onderwerp van debat is, zoals in Frankrijk en Israël het geval was.

‘Voor velen een inspiratie en voorbeeld’, zo sprak onze vorstin in haar toespraak. Ik had andere bewoordingen verwacht van Hare Majesteit. Vier eeuwen diplomatieke betrekkingen liggen achter ons, laten we inzetten op een betere toekomst. Daarbij helpt het niet als we de donkere kanten van elkaar niet onder ogen willen zien, niet durven benoemen en onterechte complimenten uitdelen.

Geschreven door Henk Rensen

Henk was lid van de commissie Activiteiten en is nu lid van de commissie Internationaal. Meer artikelen van Henk Rensen:



Blog comments powered by Disqus