Onderwijswezen slachtoffer van prestatiecultuur

Onlangs verschenen er in het Reformatorisch Dagblad twee boeiende artikelen (23 april en 1 mei) over de problematiek van onderwijswezen. Het gaat hierbij om leerlingen die niet langer worden toegelaten op een school die bij hen past. Scholen hebben vaak niet de financiële ruimte of motivatie om veel energie in probleemleerlingen te steken. Het resultaat is dat kinderen met bijvoorbeeld hoogbegaafdheid, ADHD of sociale problemen ongeoorloofd thuiszitten: voor hen is geen plaats in het onderwijs! SGP-jongeren vindt dit beleid geen goede zaak.

Onlangs verschenen er in het Reformatorisch Dagblad twee boeiende artikelen (23 april en 1 mei) over de problematiek van onderwijswezen. Het gaat hierbij om leerlingen die niet langer worden toegelaten op een school die bij hen past. Scholen hebben vaak niet de financiële ruimte of motivatie om veel energie in probleemleerlingen te steken. Het resultaat is dat kinderen met bijvoorbeeld hoogbegaafdheid, ADHD of sociale problemen ongeoorloofd thuiszitten: voor hen is geen plaats in het onderwijs! SGP-jongeren vindt dit beleid geen goede zaak.

Ongewenst strategisch gedrag
De onderwijsinspectie spreekt in haar recente onderwijsverslag 2011/2012 over ‘ongewenst strategisch gedrag’ van scholen. Er zijn scholen die leerlingen weigeren vanwege een lage CITO-score of onterecht op een lager onderwijsniveau houden door bijvoorbeeld dyslexie. Soms mag er geen examen gedaan worden, omdat de kans op zakken erg groot is. Ook worden leerlingen te snel doorverwezen naar speciaal onderwijs, omdat zij de resultaten op een gewone school omlaag trekken. Het gaat dus niet alleen om de 2.500 thuiszitters – schattingen hieromtrent variëren overigens enorm – maar ook om veel leerlingen die een plaats in het onderwijs hebben gekregen die niet bij hen past. En dat bezorgt het kind onvermijdelijk een negatief zelfbeeld.

Prestatiecultuur
Hoe nu verder? De inspectie zelf pleit voor ‘een sluitende aanpak door ketensamenwerking op het gebied van zorg, welzijn en onderwijs om thuiszitten te voorkomen’. Dat is ongetwijfeld een mogelijke oplossing, maar volgens SGP-jongeren zijn vooral de prestatiecultuur en de dwingende ogen van de onderwijsinspectie schuldig aan deze problematiek. Lagere resultaten van probleemleerlingen vormen immers een gevaar voor een goede beoordeling door de inspectie. En een adequate begeleiding van leerlingen met autisme, hoogbegaafdheid of dyslexie kost een school toch veel te veel geld…? Op deze manier ziet men de school als een onderwijsbedrijf, waarbij termen als schaalvergroting en opbrengsten een centrale rol spelen en alleen cijfers en gemiddelden van belang zijn.

Onderwijs moet zich echter in eerste instantie richten op de waarde en vorming van het kind zélf, ongeacht zijn persoonlijke eigenschappen en omstandigheden. Zeker, er zijn grenzen, daarvoor is er het speciaal onderwijs. Maar het feit dat er leerlingen onheus behandeld worden vanwege het eigenbelang van de school en de prestatiedwang van de onderwijsinspectie, is ronduit betreurenswaardig!

Kees van den Brink
Commissie Onderwijs

 


Blog comments powered by Disqus