Knikkebolziekte treft Afrikaanse kinderen

Schokkend en hartverscheurend: een reportage over een mysterieuze ziekte in Zuid-Sudan en Uganda. Duizenden kinderen sterven daar een pijnlijke en eenzame dood. Afrika-kenner Chris Michel bracht deze ziekte, die ook wel de knikkebolziekte wordt genoemd in beeld.

Schokkend en hartverscheurend: een reportage over een mysterieuze ziekte in Zuid-Sudan en Uganda. Duizenden kinderen sterven daar een pijnlijke en eenzame dood. Afrika-kenner Chris Michel bracht deze ziekte, die ook wel de knikkebolziekte wordt genoemd, in beeld.

Mysterieus ‘nodding syndrome’
Rond het nodding syndrome heerst nog veel onduidelijkheid. De ziekte die in de jaren zestig van de vorige eeuw voor het eerst werd gesignaleerd, is omhuld met raadsels. De oorzaak is onbekend en het treft alleen kinderen tussen de vijf en vijftien jaar oud. Kinderen verliezen de controle over hun ledematen, krijgen epileptische aanvallen en sterven na een lange lijdensweg een pijnlijke dood. De omvang is enorm: in een gebied dat vijf keer zo groot is als Nederland is een op de twee gezinnen getroffen door deze ziekte.

Weinig aandacht
Het is ongelofelijk, de eerste berichten over de ziekte dateren al van vijftig jaar geleden en nu pas wordt de omvang duidelijk. Gelukkig brengt Michel dit onder de aandacht, helaas blijven massale reacties achterwege. Een van de millenniumdoelen van de VN is toch het terugdringen van ernstige ziektes voor 2015? Dit probleem is te groot voor onafhankelijke hulporganisaties die nu op kleine schaal hulp bieden. Het moet groter worden aangepakt. Waarom zien wij als Westerse gemeenschap toe dat kinderen zo lijden? Chris Michel geeft het antwoord: de ziekte heerst alleen in Afrika, als het in Europa of de VS zou heersen, zou het allang zijn aangepakt. De Afrika-kenner zou groot gelijk kunnen hebben.

Hulp van levensbelang
Een aantal Vlaamse wetenschappers starten nu een onderzoek naar de oorzaken van dit syndroom. Maar dit is niet genoeg, er moet structurele hulp komen voor de slachtoffers. De Verenigde Naties zouden hier het initiatief in moeten nemen. Deze kinderen zijn de hoop voor Zuid-Sudan en maken deel uit van de generatie die het land na een lange burgeroorlog op zal moeten bouwen. Het is dan ook onacceptabel dat de Zuid-Soedanese regering geen prioriteit maakt van deze ziekte. Tegelijk laat dit voorbeeld zien dat ontwikkelingshulp nodig blijft. Over de vorm kunnen we van mening verschillen, dat het nodig is, is zeker. Toezicht op het feit dat hulp ook daadwerkelijk daar komt waar het bedoeld is, moet de eerste prioriteit zijn.

Het is hartverscheurend. Tienduizenden kinderen stierven aan de ziekte, duizenden zullen nog volgen. Kinderen zonder toekomt. Als christenen vergeten wij deze kinderen toch niet?

Luuk van Rinsum
Commissielid Internationaal

Geschreven door Henk Rensen

Henk was lid van de commissie Activiteiten en is nu lid van de commissie Internationaal. Meer artikelen van Henk Rensen:



Blog comments powered by Disqus