Iran: deal or no deal?

Terwijl wij vakantie vierden, werd deze zomer in Wenen de laatste hand gelegd aan een nucleair akkoord met Iran. Het resultaat is het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), beter bekend als de ‘Iran-deal’. Een akkoord met als doel om te voorkomen dat Iran nucleaire wapens ontwikkelt. Dit akkoord werd gesloten door de Islamitische Republiek Iran en zeven wereldmachten: de Verenigde Staten, Rusland, China, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk (de vijf permanente VN-Veiligheidsraadsleden), Duitsland en de Europese Unie.

Terwijl wij vakantie vierden, werd deze zomer in Wenen de laatste hand gelegd aan een nucleair akkoord met Iran. Het resultaat is het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), beter bekend als de ‘Iran-deal’. Een akkoord met als doel om te voorkomen dat Iran nucleaire wapens ontwikkelt. Dit akkoord werd gesloten door de Islamitische Republiek Iran en zeven wereldmachten: de Verenigde Staten, Rusland, China, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk (de vijf permanente VN-Veiligheidsraadsleden), Duitsland en de Europese Unie.

Terechte zorgen

Veel critici, zoals de Israëlische premier Netanyahu en vooraanstaande Republikeinen, hebben geen goed woord over voor de deal. Zij benadrukken dat er ‘een veel betere deal’ mogelijk én noodzakelijk is. Inderdaad zijn er veel punten van grote zorg rond deze deal. Allereerst zijn er grote onzekerheden rondom de inspectiemogelijkheden, mede door geheime afspraken. Controle op de naleving van het akkoord is dus erg moeilijk. Daarnaast zijn er de constante doodsbedreigingen aan het adres van de staat Israël door Iraanse leiders. Het zal duidelijk zijn dat alles gedaan moet worden om te voorkomen dat een land waar zo’n dreiging vanuit gaat in het bezit komt van een nucleair wapenarsenaal.

Geloofwaardige dreiging

De VS zijn een kernmacht en Iran is dat niet. Dit moet in het belang van stabiliteit en vrede zo blijven. Onder leiding van de VS moet een geloofwaardige dreiging uitgestraald worden dat er indien nodig wordt ingegrepen als Iran toch doorgaat met het kernwapenprogramma. Zolang dat niet het geval is, is de kans reëel dat Iran zich niet aan de afspraken houdt. Daarnaast voorziet het akkoord slechts in moeilijk opnieuw op te leggen economische sancties als dreiging. Een politieke en resolute geloofwaardige dreiging van desnoods militaire actie is onmisbaar mocht Iran toch een nucleair wapenarsenaal ontwikkelen. Verder is het akkoord maar zeer beperkt: over tien tot vijftien jaar, als de gevolgen van de deal pas echt goed zichtbaar zijn, zijn we weer terug bij af. Iran heeft dan (legaal) volledige vrijheid om te doen wat het wil.

Banden aanhalen

Dit zijn slechts enkele zorgwekkende punten uit de recent gesloten deal, om nog maar te zwijgen over de ernstige mensenrechtenschendingen en christenvervolging. Zo is ook de Iraans-Amerikaanse voorganger Saeed Abedini, die al drie jaar onschuldig vastzit, geen onderdeel van de overeenkomst. Afgelopen weekend was minister Koenders op bezoek in Iran, met als voornaamste doel de banden aan te halen. Het heeft er alle schijn van dat Nederland economisch wat wil halen nu de (energie)markt weer vrij toegankelijk is. Bedoeld of onbedoeld versterken deze ontwikkelingen de positie van Iran in de regio. Israël betaalt hier in de eerste plaats een hoge prijs voor, namelijk die van verdere bedreiging van veiligheid en voortbestaan.

SGP-jongeren roept op alle mogelijkheden aan te grijpen om aandacht te vragen voor de gevaarlijke kanten van de deal, de situatie van gevangengenomen en verdrukte christenen en mensenrechtenschendingen. De Nederlandse regering moet zich om deze redenen blijven verzetten tegen normalisering van de betrekkingen met Iran. Ook nationale parlementen moeten, evenals het Europees Parlement, hier aanhoudend aandacht voor blijven vragen.


Blog comments powered by Disqus