Het gras bij de buren

De commissie DOL ging op werkbezoek bij boeren in Zimbabwe. Wie daar rondloopt, merkt al snel dat mensen daar heel anders tegen landbouw aankijken dan in Nederland. In Nederland zijn kunstmest en megastallen grote bedreigingen aan het worden, terwijl men in Zimbabwe direct zou tekenen voor een vrachtwagen stikstof of een goed gevulde megastal. Hoe komen die verschillen en wat moet er nu gebeuren?

De commissie DOL ging op werkbezoek bij boeren in Zimbabwe. Wie daar rondloopt, merkt al snel dat mensen daar heel anders tegen landbouw aankijken dan in Nederland. In Nederland zijn kunstmest en megastallen grote bedreigingen aan het worden, terwijl men in Zimbabwe direct zou tekenen voor een vrachtwagen stikstof of een goed gevulde megastal. Hoe komen die verschillen en wat moet er nu gebeuren?

Schaarste
Ten eerste is de voedselproductie in Zimbabwe na de landhervormingen ingestort. Waar Zimbabwe decennia geleden nog bekend stond als de ‘broodmand van zuidelijk Afrika’, importeert men nu maïs uit Zambia om de bevolking te voeden. Deze omslag wordt vooral veroorzaakt doordat boeren veel van het land niet gebruiken. Dit is het gevolg van torenhoge kunstmestprijzen na het verdwijnen van subsidies. Verder halen kleine boeren opbrengsten van slechts 1 à 2 ton maïs per hectare, vergeleken met ongeveer 12 ton in Nederland. Veel mensen weten dus niet of ze aan het eind van het jaar nog eten hebben, in Nederland hebben we daar geen last van.

Boer versus burger
Ten tweede is er in Zimbabwe niet zo een grote kloof tussen stedelijke consumenten en voedselproductie als in Nederland. Het grootste gedeelte van de bevolking in Zimbabwe is actief in de agrarische sector of heeft nog familie met een boerderij. Ze weten allemaal hoe een kip zonder kop eruitziet. Hierdoor hebben mensen een eerlijker beeld van landbouw, met minder wantrouwen of sprookjesachtige idealen.

De gulden middenweg bestaat vaak niet. Toch moeten we die zien te vinden. Een weg tussen overbemesting en honger. Daarom moet er in Zimbabwe hoognodig een flinke lading kunstmest over het land. En wij, wij moeten inderdaad stappen terug doen en de grenzen aan onze groei erkennen. Maar laten we de zegen van intensieve landbouw niet vergeten. No farmers, no food!

Abram het Lam
Commissie Duurzame Ontwikkeling en Landbouw

Geschreven door Abram het Lam

Lid commissie Duurzame Ontwikkeling en Landbouw. Meer artikelen van Abram het Lam:



Blog comments powered by Disqus